บรรจง บินกาซัน
ในบทความก่อนหน้านี้ ผมได้กล่าวว่าการจ่ายซะกาตเป็นศาสนบัญญัติที่ได้ถูกกำหนดมาตั้งแต่สมัยนบีอิสมาอีลและบนีอิสรออีลซึ่งเป็นลูกหลานของนบีอิบรอฮีมโดยมีหลักฐานจากคัมภีร์กุรอานยืนยัน
แต่หลังจากนั้น ลูกหลานของอิสมาอีลผู้เป็นบรรพบุรุษของชาวอาหรับได้หลงลืมศาสนบัญญัติข้อนี้ในขณะที่พวกบนีอิสรออีลยังคงปฏิบัติอยู่ แต่เรียกซะกาตในภาษาของตัวเองที่มีความหมายในภาษาไทยว่า “ทศางค์” (ซึ่งหมายถึงหนึ่งในสิบ) และเนื่องจากคัมภีร์ที่พระเจ้าประทานแก่พวกลูกหลานอิสราเอลถูกแทรกแซงโดยน้ำมือมนุษย์ ทำให้คนชั้นสูงในสังคมได้รับประโยชน์จากทศางค์มากกว่าคนชั้นล่าง
